ΑΝΑΡΡΩΝΟΝΤΑΣ

Ομολογώ ,ότι δεν ξέρω τι με ωθεί να γράψω τέτοια ώρα και γι'αυτά που θα γράψω. Και αυτό το λέω γιατί σε όσα μπλογκς έχω μπει ανταλλάσσονται απόψεις για διάφορα βιβλία κυρίως αλλά και κάπου αλλού διάβασα ότι ο καθένας μπορεί να γράφει αυτό που θέλει και νοιώθει κι'αν τύχει και το διαβάσει κάποιος και θέλει να το σχολιάσει με γεια του και χαρά του.

Λοιπόν γράφω τώρα εδώ πιο πολύ γιατί νοιώθω την ανάγκη να μιλήσω σε κάποιον και δενέχω κανέναν.Είμαι μόνη στο σπίτι σε ανάρρωση μετά από μια αρκετά σοβαρή εγχείρηση,τη σοβαρότητα της οποίας αντιλήφθηκα ,ευτυχώς, κατόπιν εορτής διότι μπήκα στο χειρουργείο μες την τρελλή χαρά.Αυτό είναι όντως παράξενο και δεν μπορώ νατο εξηγήσω.

Είχα δε την βεβαιότητα ότι χθες θα πήγαινα κωμμωτήριο και σήμερα που γιορτάζω θα δεχόμουνα κανονικά επισκέψεις για τη γορτή μου.Σημειωτέον ότι χειρουργήθηκα τη περ

ασμένη Τετάρτη και αύριο θα κόψω τα ράμματα.

Ολα αυτά δεν έχουν κάποιο ενδιαφέρον.Απλώς ήθελα να τα πω και τα είπα.ΟΥΦ!

123η Σελίδα

Ανταποκρινόμενη στη πρόσκληση γράφω κι'εγώ μια παράγραφο από το βιβλίο που διαβάζω τώρα με τίτλο "ΟΡΙΑ ΖΩΗΣ"(πρέπει να έχεις έναν εαυτό για να μπορείς να τον προσφέρεις).
Η Γραφή όμως λέει,ότι θα κατακριθούμε αν κατακρίνουμε τους άλλους(Ματθαίος 7.12).Αν κατακρίνουμε ,λοιπόν,τα όρια των άλλων,βάζουμε τον εαυτό μας κάτω από το ίδια μέτρα και σταθμά.Κατακρίνοντας τα όρια των άλλων ,είναι επόμενο ότι και αυτοί θα κατακρίνουν τα δικά μας. Αυτό όμως μας προκαλεί ένα φαύλο κύκλο φόβου,που μας εμποδίζει να βάλουμε τα όρια που είναι απαραίτητα.Σαν αποτέλεσμα υποχωρούμε,αυτό μας γεμίζει εσωτερικά με θυμό,και η "αγάπη"που "δίνουμε"παίρνει την απόχρωσή του.